marathi sambhog katha

‘ स्वतः मेल्याशिवाय स्वर्ग दिसत नाही ‘ हि म्हण मला आठवली. आता मलाच पुढाकार घेणे भाग होते. हातावरील घड्याळात पाहिलं, आठ – साडे आठ वाजून गेले होते. काही वेळातच तिच्या घरातील मेंबर येऊन टपकण्याची वेळ झाली होती. अशा स्थितीत हाती आलेली संधी सोडण्यात काही अर्ह नव्हता. हृदयाची धडधड वाढत चालली होती. एका अनामिक आणि सर्वस्वी परक्या अशा अनुभव विश्वात मी प्रवेश करत होतो. अजूनही नंदाच्या प्रतिसादाविषयी मनात साशंकता होतीच पण …पण आता माघार घेण्यात अर्थ नव्हता. कारण खाली नळासारखा असलेला लवडा तुतारीच्या आकारात आला होता. नंदा अजून पाठमोरीच होती. भाकरी थापत ती gas वर भाजत उभी होती. मी पुढंच पाउल उचललं ! साधारण १०-१२ पावलांवरच मी तिच्याजवळ जाऊन पोहोचलो. तिच्या …

Read Story

चहाच्या वेळेस घराकडे पावले वळली. आमच्या घराच्या अलीकडेच काही अंतरावर नंदाचे घर लागत होते. घराच्या दाराज्याला उंबरठा होता. त्यावरच ती बसलेली होती. लांबूनच तिला पाहून मान खाली घालून मी निघालो. मनात म्हटले, ‘ हि बया काय हात लावून द्यायची नाही. तशी पण गावची पोरे व सासऱ्याचा लवडा खाऊन मस्त उताटली आहे. कशाला हिच्या नादाला लागयचं ? नाहीतरी कुठे अशी हि अप्सरा लागून पडली आहे ? बघायला गेलं तर काळी…नाक ना नक्षा !’ मनाशी असे बोलत मी निघालो. तिचे घर जवळ आले तशी मनाला एक अनामिक हुरहूर लागली होती. चोरट्या पावलांनी तिच्याबद्दलचे सुप्त आकर्षण मनात आले होतेच. त्यामुळे तिने मला हाक मारावी व घरी बोलवावे असे आले होते. तिच्या घराजवळ आलो….दारासमोरून …

Read Story